ห้องเขียนฟิกสะท้อนสังคมวิปริต ของกระต่ายจิตไม่ปกติ

ผมตื่นขึ้นมากลางดึก เสียงปังๆเหมือนอะไรบางอย่างกระแทกกำแพงจากข้างห้องเจ้ากรรมปลุกผมจากภวังค์

ผมอยู่ ห้องนี้มาสองปีกว่าแล้ว

มันเป็นแค่อพาร์ทเมนต์เก่าๆธรรมดา

ผมเคยเจอคนข้างห้องแค่ครั้งเดียวในวันที่ผมย้ายเข้ามา

เธอเป็นผู้หญิง อายุคงจะรุ่นราวคราวเดียวกับผม

เธอยืนมองผมที่กำลังเก็บข้าวของเข้าห้อง ผมโบกมือแล้วก็ยิ้มให้เธอ

เธอหลบสายตาแล้วก้ปิดประตูดัง ปัง

ในใจตอนนั้นผมคิดว่า

ยัยนี่บ้ารึเปล่านะ..

หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้เจอเธออีกเลย

จนเมื่ออาทิตย์ก่อน เวลาเดียวกันกับตอนนี้ ราวๆตีสอง

ผมสะดุ้งตื่นเพราะเสียงกระแทกกำแพงดัง ปัง

มันดังติดต่อกันเหมือนกับมีคนเอาอะไรมากระแทก

เสียงนั้นดังเป็นจังหวะติดต่อกันประมาณสิบห้านาที

ราวๆตีสองถึงสิบสองสิบห้า แล้วจู่ๆมันก็เงียบลง

เป็นอย่างนี้ติดต่อกันมาอาทิตย์หนึ่งแล้ว

วันรุ่งขึ้นผมไปคุยกับลุงคนดูแลเล่าเรื่องให้ลุงฟัง

แล้วลุงบอกว่าเดี๊ยวเค้าจะจัดการให้

พอผมกลับมาถึงห้องเย็นวันนั้น

ลุงก็บอกผมว่า

เขาจัดการให้แล้ว คืนนี้คงไม่มีแล้ว

ผมถามลุงเขาว่าเสียงนั้นเกิดจากอะไร

ลุงตอบผมแค่ว่า เธอก็คงแค่อยากแสดงความรักให้พ่อหนุ่มรู้ล่ะมั้ง

เพียงแค่เธอทำผิดวิธีไปหน่อย

ผมไม่รู้ว่าลุงพูดถึงอะไร

จนกระทั้งผมมารู้เอาหลังจากที่ย้ายออกจากที่นั่นแล้วว่า

 สาวข้างห้องผมเธอผูกคอตาย

เป็นเวลาสิบห้านาทีกว่าที่เธอจะตาย

 ช่วงตีสองถึงตีสองสิบห้า

เสียงที่ดังข้างกำแพงก็คือเสียงเท้าของเธอที่กระแทกเข้ากับกำแพง

ขอโทษนะที่ผมตอบรับความรู้สึกเธอไม่ได้....