ปากกา ขอบฟ้า โคล่า และป๊อปคอร์น

ไม่ชอบหน้าฝนเลยครับ...

วันนี้ว่างๆเลยนั่งแต่งฟิกอีก..

 

[ซายะ กับ ริเอะ ] 

ซายะผลักประตูกระจกเข้าไปข้างใน

เธอวิ่งไปตามทาง รอบๆด้านนั้นรายล้อมไปด้วยกระจกเงา

เงาของซายะผลุบโผล่ไล่เรียงไปตามบานกระจกทุกบานที่เธอวิ่งผ่าน

"ริเอะ"

"ริเอะ เธออยู่ที่ไหน ตอบฉันหน่อยสิ ริเอะ ได้ยินไหม"

เสียงของเธอสะท้อนก้องไปมา

"ริเอะ!"

เมื่อสิ้นเสียงสุดท้าย

ซายะล้มลง เงาๆหนึ่งสะท้อนอยู่บนกระจกตรงหน้าเธอ

โลกทั้งหมดมืดลง..

.............................................

13 ชั่วโมงก่อนหน้านี้...

ริเอะกับซายะเป็นเพื่อนสนิทกันมาก

ทั้งสองคนมักอยู่ด้วยกันตลอดเวลา

วันนี้เองก็เช่นกัน

ทั้งคู่มาเที่ยวสวนสนุกด้วยกัน

.............................................

"นี่ ริเอะ ไม่ต้องรีบหรอก"

ซายะบ่นริเอะที่วิ่งไปมาในสวนสนุกราวกับเด็กเล็กๆ

"ซายะ ทางนี้ๆ"

ริเอะเรียกซายะพลางชี้มือไปทางม้าหมุน

"โธ่ ไม่ต้องรีบก็ได้"

ถึงซายะจะบ่นแต่เธอก็ยิ้มบางๆที่มุมปาก

เธอมีความสุขเวลาที่ได้อยู่กับริเอะ มีความสุขมากมายเหลือเกิน

ความรู้สึกที่เธอมีให้ริเอะนั้นเกินกว่าที่เพื่อนจะมีให้กันไปเสียแล้ว

เพียงแต่

ซายะไม่เคยพูดอะไรออกไป เพราะเธอกลัวว่าจะต้องเสียริเอะไป ตลอดกาล..

เพราะฉะนั้น

เธอจึงยอมเก็บความรู้สึกนี้ไว้ในใจเท่านั้น

.............................................

ซายะยกกล้องถ่ายรูปเบนไปทางริเอะที่นั่งอยู่บนม้าหมุน

ในเลนส์กล้องเล็กๆนั้น

สะท้อนเพียงแค่ภาพของริเอะเพียงคนเดียว

เป็นชั่วระยะเวลา ที่ซายะคิดว่าเธอได้ครอบครองริเอะไว้เพียงคนเดียว

ริเอะเป็นของฉันคนเดียว..

เธอกดชัตเตอร์ เก็บภาพเอาไว้ ก่อนที่จะปิดกล้อง

ฉับพลันนั้นเลนส์ก็สะท้อนเพียงแค่ความมืดมิดเสียแล้ว..

.............................................

"วันนี้สนุกจังเลย"

ริเอะพูดพลางกอดแขนซายะ

อื้ม... สำหรับฉันน่ะ แค่ได้อยู่กับริเอะ ก็มีความสุขแล้วล่ะ...

ซายะคิดในใจ....

เธอยิ้มให้ริเอะ

.............................................

ทั้งสองคนนั่งอยู่บนกระเช้าชิงช้าแสงแดดยามเย็นกำลังค่อยๆถูกย้อมด้วยสีดำ

บ่งบอกว่ารัตติกาลกำลังจะมาเยือนในไม่ช้า

ริเอะในตอนนี้ผล็อยหลับพิงไหล่ซายะ

ซายะมองริมฝีปากน้อยๆของริเอะ

..............

เกิดความเงียบงันชั่วครู่

มันจะรู้สึกยังไงกันนะ...

ริเอะ... เธอน่ารักเหลือเกิน..

ฉัน...

ซายะผ่อนใบหน้าลงไประดับเดียวกันกับริเอะ

เธอค่อยๆเลื่อนริมฝีปากเข้าหา..

..............

เสียงกริ่งบอกเวลาหกโมงเย็นของสวนสนุกดังขึ้น

ซายะสะดุ้ง

เธอหันไปมองริเอะที่กำลังสะลึมสะลือ

เกือบไปแล้วไหมล่ะ..

ซายะคิดในใจ

ริเอะค่อยๆขยี้ตา

"อือ..." เธอคราง

"กลับกันเถอะริเอะ เย็นแล้วล่ะ"

ซายะพูดพลางลูบผมริเอะเบาๆ

"อื้อ...." ริเอะยังครางต่อ เธอซุกใบหน้าเข้ากับอ้อมแขนของซายะ

ทันใดนั้น

แสงแดดยามเย็นสะท้อนเข้าสู่ดวงตาของซายะ

เธอเบนสายตาไปตามแสงนั้น

อาคารสีดำที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้ทึบตั้งตระหง่านอยู่เบื้องล่าง

"อะไรเหรอ... ซายะ"

ริเอะมองไปตามสายตาของซายะ

"คฤหาสน์ กระจก..."

"เราไปที่นั่นแล้วค่อยกลับก็ได้นะ"

ริเอะพูดขึ้น ซายะพยักหน้าหงึกหงักตาม

.............................................

ห้องโถงโออ่าที่ผนังถูกแปะด้วยกระจกเงาหลายบานสะท้อนภาพของซายะกับริเอะ

"น่ากลัวจัง.." รเอะกอดแขนซายะแน่น

ทั้งคู่เดินไปตามทาง

"อย่าปล่อยมือฉันนะ ซายะ"

ริเอะกุมมือซายะเอาไว้

ทั้งคู่ค่อยๆเดินไป

ชั่วขณะนั้นซายะเหลือบมองกระจกที่รายล้อมอยู่รอบๆทางเดิน

เงาของซายะที่สะท้อนอยู่ในกระจกมองกลับมาทางเธอ

 

"บอกไปเลยสิ"

"ไม่บอกตอนนี้ เดี๊ยวจะเสียใจทีหลังนะ"

"เธอไม่อยากได้ริเอะเป็นของตัวเองเหรอ"

"สาวน้อยน่ารักคนนั้น..."

เงาสะท้อนในกระจกพูดกับเธอทุกๆครั้งที่เธอหันไปมอง

ซายะหลับตาลง แล้วคิดในใจ

 

ชั้นไม่อยากจะเสียริเอะไป...

ถ้าบอกออกไปแล้วต้องเสียใจ... ชั้นคงทนไม่ได้หรอก

ชั้น...

 

เมื่อซายะลืมตาขึ้นอีกครั้ง

ริเอะหายไปแล้ว....

.............................................

ไม่เหลือร่อยรอยของริเอะอยู่เลย...

แม้แต่สัมผัสของมือ..

ซายะวิ่งไปตามทางเดิน

"ริเอะ"

"ริเอะ เธออยู่ที่ไหน ตอบฉันหน่อยสิ ได้ยินไหม ริเอะ"

เสียงของซายะสะท้อนไปตามทางเดิน

ที่รายล้อมไปด้วยกระจก

เธอรู้สึกเหมือนกับว่าพวกมันกำลังหัวเราะเยาะเธออยู่

"ริเอะ!"

ซายะล้มลง ห้องโถงที่เต็มไปด้วยกระจก ปรากฎอยู่เบื้องหน้า

.............................................

ซายะสับสน.. เธอก้มหน้าลง น้ำตาเริ่มคลอ

ทำยังไงดี ทำยังไงดี ริเอะหายไปไหนกัน

ในขณะที่ความเงียบงันกำลังเข้าครอบคลุม...

 

"เธอจะหลอกตัวเองไปถึงเมื่อไหร่กัน"

เสียงๆหนึ่งดังขึ้น เป็นเสียงที่เธอคุ้นเคยดี

ซายะเงยหน้าขึ้นมอง

เงาของเธอที่สะท้อนอยู่ในบานกระจกเบื้องหน้า กำลังพูด..

"ริเอะ.... ริเอะ.... ริเอะ...."

"หายไปไหนน่ะเหรอ..."

"เรื่องนั้น...."

"เธอนั่นแหล่ะที่รู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ..."

"ซายะ...."

เงาของเธอในกระจกแต่ละบานกำลังส่งเสียงสะท้อนแทรกไปมา

ดวงตาของซายะเบิกกว้างขึ้น

เรื่องราวในวันนั้น กำลังหวนกลับคืนสู่สมองของเธอ...

.............................................

วันนั้น...

"ริเอะ....."

ซายะเรียกริเอะที่กำลังกดโทรศัพท์มือถืออยู่บนโต๊ะ

"หืม มีอะไรเหรอซายะ?"

ริเอะเงยหน้าขึ้นมาตอบเธอ

"กลับกันเถอะ โรงเรียนเลิกแล้วล่ะ"

....

"ขอโทษนะ แต่วันนี้ฉันมีธุระน่ะ"

ริเอะประกบมือทำท่าขอโทษ

"งั้นเหรอ ไม่เป็นไรหรอก งั้น พะ... พรุ่งนี้..."

ซายะยังพูดไม่ทันจบ เสียงโทรศัพท์ของริเอะก็ดังขึ้น

ริเอะกดดูข้อความ เธอยิ้ม แล้วก็ลุกออกไปอย่างรีบร้อน

"ขอโทษนะ ซายะ เอาไว้คราวหน้านะ"

ซายะยืนมองแผ่นหลังน้อยๆของริเอะวิ่งหายไปอย่างเงียบงัน

.............................................

ซายะกำลังเดินกลับบ้าน

เธอเดินผ่านสวนสาธารณะ

เธอคงไม่คิดหรอกว่า..

ภาพที่เธอไม่อยากเห็นที่สุดในชีวิต จะปรากฎอยู่ตรงหน้า

................

ริเอะ กับชายหนุ่มที่เธอไม่รู้จัก

กำลังแสดงความรักกันผ่านริมฝีปาก

ความรู้สึกในสมองของซายะขณะนั้น

มีเพียงแค่ความว่างเปล่า

เธอทรุดลง..

ริเอะ...

ทำไม...

นั่นใครกัน...

ทำไม..

ริเอะของฉัน...

หยาดน้ำตาหล่นลงมาจากดวงตาน้อยๆของซายะ...

.............................................

ริเอะกับชายหนุ่มผละออกจากกัน

ทั้งสองคนคุยอะไรกันสักพัก เอ่ยลา แล้วก็ แยกกันไปคนละทาง

"พรุ่งนี้เรามาเจอกันที่เดิมนะ แล้วผมจะรอ"

ชายหนุ่มบอกริเอะ

ริเอะโบกมือลาแล้วพยักหน้าแทนคำตอบ

ทั้งสองแยกกันไป

เหลือเพียงซายะ..

กับความเงียบงัน...

มือของเธอกำแน่น...

ในช่วงเวลานั้น เธอตัดสินใจที่จะทำอะไรบางอย่าง...

.............................................

ชายหนุ่มเดินไปตามถนน

ความเงียบงันยามราตรีกำลังครอบคลุม

เขาคงไม่รู้สึกตัวหรอก...

เพราะว่าแค่พริบตาเดียว

ซายะฟาดก้อนอิฐสีขาวเข้าที่ศรีษะของเขาจากข้างหลัง

เลือดสีแดงสาดกระเซ็นออกมา

เธอทุบมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า...

เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นในชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น

เธอหอบหายใจ

ลากร่างไร้วิญญาณของชายหนุ่มกลับไปยังสวนสาธารณะ

แล้วโยนทิ้งไว้ในบ่อน้ำพุ..

.............................................

เย็นวันต่อมา..

ริเอะไปตามนัดที่สวนสาธารณะ

ที่นั่น ไม่มีใครอยู่

ริเอะกระวนกระวาย เธอมองนาฬิกา

ในขณะนั้นเอง

"หาใครอยู่เหรอ... ริเอะ.."

ริเอะหันไปมองตามต้นกำเนิดเสียง

ซายะนั่งอยู่บนชิงช้า เธอไกวมันไปมาช้าๆ..

"ซายะ..."

ริเอะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ

"ริเอะ..."

"ฉัน..."

.....

"เป็นฉันไม่ได้เหรอ..."

ซายะเงยหน้าขึ้นมามองริเอะ เธอหยุดไกวชิงช้าแล้ว...

"เธอพูดอะไรของเธอ..."

ริเอะยังคงไม่ขยับตัว.. เธอคงสัมผัสได้ถึงความแปลกประหลาดของซายะ..

"ริเอะ...ฉัน..."

"ฉันไม่ดีตรงไหน..."

"...... ทำไมเธอถึงเลือกไอ้หมอนั่นล่ะ!!!!"

ซายะลุกขึ้นจากชิงช้า

"เธอพูดบ้าอะไรของเธอ... ซายะ!"

ริเอะตะคอกใส่ซายะ

ซายะไม่ตอบ....

เธอค่อยๆเดินไปที่น้ำพุ

เธอจุ่มมือลงไปในบ่อ... แล้วหยิบเอา บางสิ่ง ขึ้นมา

....

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด"

ริเอะกรีดร้องสุดเสียง

เธอแทบไม่เชื่อภาพที่สะท้อนอยู่ในดวงตา

ร่างของของชายหนุ่มผู้เป็นที่รักเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ

ริเอะวิ่งเข้ามาจับคอเสื้อซายะ

"เธอทำอะไร เธอทำบ้าอะไรลงไป!!"

สิ่งที่ซายะให้เป็นคำตอบแก่ริเอะคือ..

คมมีดสีเงิน เสียบเข้าที่แก้มซ้ายของริเอะ

ซายะกดปลายมีดลง คว้านเอาริมฝีปากของริเอะออกมา

ก่อนจะฟาดก้อนอิฐเข้าใส่ริเอะ ดังเช่นที่เคยทำกับชายหนุ่มคนนั้น..

และผลักร่างของเธอลงไปในบ่อน้ำ...

.............

.....................

ริเอะ...เป็นของฉัน...

ถ้าฉันไม่ได้ครอบครอง...

ก็อย่าหวังว่าใครจะได้ไปเลย...

เมื่อสิ้นเสียงของซายะ

เธอก็ยกกล้องขึ้นมาถ่ายภาพร่างไร้ปากของริเอะที่นอนอยู่ใต้ผืนน้ำ...

แล้วโลกทั้งหมดก็มืดลง.....

.............................................

ซายะก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในคฤหาสน์กระจก

เธอนึกทุกอย่างออกแล้ว

ทุกอย่างที่เธอทำ...

ริเอะ....

ฉันขอโทษ....

ฉันขอโทษ.....

.............................................

 

 

 

บทส่งท้าย

กล้องดิจิตอลตกลงจากกระเป๋าของซายะ

สวิทซ์ถูกเปิด

ค่อยๆเผยให้เห็นภาพในกล้อง

ภาพทั้งหมดปรากฎแค่เครื่องเล่น..

ไม่มีริเอะอยู่ในนั้น...

ไม่มีริเอะอยู่ในโลกใบนี้อีกแล้ว..

ไม่มีตัวตนของริเอะอยู่...

ภาพค่อยๆสลับไป...

ภาพสุดท้ายที่ปรากฎอยู่ในจอภาพเล็กๆ

"ภาพของริเอะที่ไร้ปาก... นอนอยู่ใต้น้ำพุ ในสวนสาธารณะ.."

ภาพของริเอะ...

ริเอะ.... ที่รัก

แล้วความมืดก็เข้าครอบคลุมจอภาพ...

.............................................

 

ปล.. ไม่ได้ไซโคนะฮะ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

edit @ 20 Aug 2008 01:10:58 by โจ๊กกุ้ง